ایران میانجیگر روسیه و اروپا

چند روز قبل رسانه های دولتی خبر درخواست امانوئل مکرون از حجه الاسلام رئیسی برای میاجیگری بین اروپا و پوتین درخصوص مسئله ی جنگ اکراین کردند.

اگر این خبر صحت داشته باشد، معنا و مفهوم آن این است که اروپا به نقش و جایگاه منطقه ای ایران اعتراف دارد و به عمق ائتلاف تهران-مسکو وقوف یافته است.

درچنین شرایطی اقدام ایران به برگزاری یک نشست میاجیگری با موضوع “انرژی” بین اروپا و روسیه در “تهران” نماید. سران کشورهای اروپایی مثل امانوئل مکرون که مایل به میانجیکری ایران در موضوع اکراین هستند، یک طرف و روسیه در طرف دیگر نشست ، نشسته و ایران ناظر گفتگوها باشد.

چنین نشستی اگر خوب مدیریت شود، بدون شک خواهد توانست به راهکاری غیر از جنگ و تبعات ویرانگر آن در منطقه ی حساس بین القاره که برای کشورهای زیادی خسارات سنگین در پی خواهد داشت، دست یابد.

تجربه ی ۲۰ سال مذاکرات سنگین و نفسیر ایران و قدرتهای جهانی در قالب مذاکرات هسته ای، برای دستگاه دیپلماسی ایران، تجارب ارزشمندی درخصوص برگزاری چنین نشست هایی ارمغان داشته است. از سوی دیگر، همین مذاکرات، فارغ از نتایج آن برای کشور، با تکیه بر پیروزی ها و پیشروی های صحنه ی میدان در چند نقطه ی حساس از خاورمیانه طی بیست سال گدشته، جایگاه جمهوری اسلامی ایران را در نظام بین الملل بعنوان یک قدرت منطقه ای تثبیت کرده است.

اینک امروز ؛ اگر دستگاه دیپلماسی کشور، همسطح با مجموعه ی ساختارها و نهادهای نظامی و امنیتی، به آن درجه از اعتماد به نفس و قدرت درونی رسیده باشد که بتواند محکم روی پاهای خود بایستد و شعارهای آرمانگرایانه ی رهبری مقتدر انقلاب را در صحنه ی سیاست بین الملل تکرار کند، فرصتی طلایی یافته است تا بتواند همزمان با ورود به چله ی دوم انقلاب، وارد فاز جدیدی از نقش آفرینی سیاسی در تحولات جهانی که روز به روز بر پیچیدگی و سرعت آن افزوده می شود، بویژه در منطقه ی حساس فلات قاره باشد.

اگر و تنها اگر رئیس جمهور فرانسه از ریاست محترم جمهور ایران درخواست میاجیگری در مسئله ی جنگ اکراین نموده است، تعلل دولت تازه نفس، در پهن کردن سفره ی مقدمات برگزاری نشست میانجیگری در تهران، قصوری نابخشودنی است که عواقب آن بر عهده ی این دولت و به ویژه دستگاه وزارت امور خارجه و شخص آقای امیرعبدالهیان خواهد بود.

سفره ای که اگر پهن شود، به جز امریکا و رژیم صهیونیستی، تقریباً تمام کشورها، به ویژه اروپا، اکراین، روسیه و ایضاً ایران از آن متنعم و بهره مند خواهند شد.

تنها صِرف برگزاری این نشست، فارع از نتایجی که می تواند داشته باشد، به هزار و یک دلیل که اخرین اش، نزدیکی زمستان است، برای تمام کشورهایی که از جنگ اکراین، متحمل ضرر و زیان و خسارات مادی، معنوی و انسانی هستند، یک فرصت تاریخی و یک دم غنیمت است.

تاریخ را چه کسانی می نویسند؟

 

مهدی یمینی (دانشجوی دکتری علوم سیاسی)

توسط مدیر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *